Ao nosso lado estava uma pick-up do Minesota com uns 10 fulanos que podiam ter saído do Duck Dynasty (reality show/documentário sobre uma família de quinteiros que enriqueceu a vender apitos para a caça aos patos). Era pessoal muito simpático que veio logo perguntar de onde éramos e se precisávamos de cerveja/carvão/ou outra coisa qualquer. Andavam por ali com um jarricão de “Riot Punch”: Vodka com 7-up, que já dá para dar uma ideia da atmosfera.

Depois da corrida pudémos ir até à pista para a “post race party” (festa do fim da corrida), onde todos os condutores foram apresentados e aplaudidos porque era o fim da temporada. Do palco lançaram montes de coisas para o público. Depois de o Herman apanhar uma t-shirt e eu um boné, as pessoas começaram a reclamar que não tinham chances ao pé de nós. Dá um jeitão ser 40 cm mais alto que o resto!

Sábado e Domingo fizémos o trilho Riprap, no Sul do Parque. Foi a primeira vez que estivémos no Parque em pleno Verão e nunca o tínhamos visto assim tão verde. A maioria dos visitantes aparece na Primavera ou no Outono porque não faz tanto calor: estavam à volta de uns 90 graus Fahrenheit, que são uns bons 30 graus. A humidade era de 98%, por isso estava uma sauna.

Felizmente, o trilho Riprap tem a meio um poço com uma mini cascata, como podem ver no filme. Nós pusémos a nossa tenda a uns 50 metros do poço, ao lado de um riacho, portanto deu para dar uma nadadela para arrefecer antes de ir para a cama! Nada que se compare ao ice bucket challenge!

Na Segunda-feira fomos caminhar até ao campo Rapidan, que é onde o presidente Herbert C. Hoover (o da barragem) recebia pessoas importantes, mas principalmente onde ele ia pescar ao fim-de-semana. Alguns edifícios ainda estavam de pé, incluíndo um onde vive um casal de idosos, volutários, que fazem visitas guiadas. Foi muito interessante ouvir as histórias sobre aquele tempo.

En wat is tubing? Voor wie het niet weet, tubing is achter een boot gesleept worden in een grote binnenband. We hadden gepland om via de Chikahominy rivier te varen. Lon’s schoonvader heeft een huisje in een van de riviertjes die bij de Chikahominy rivier uitkomt, en hij heeft een grotere boot dan die van Lon, waarmee hij de tube kan slepen.

De dag was geweldig, het water was warm en er waren heel veel mensen aan het kanoen, waterskien, vissen, of gewoon op en neer aan het varen in hun boten. Er zijn veel huizen langs de rivier, elk met zijn eigen pier en boothuis. Lon heeft me uitgelegd dat sommige pieren zo lang zijn dat ze een golf karretje gebruiken om van het huis naar de boot te rijden. Ik wilde het niet geloven totdat ik iemand betrapte.

Op diverse plaatsen heb ik een soort gecamoufleerde huisjes in het midden van het water zien staan. Lon heeft uitgelegd dat men ze gebruikt voor de eendenjacht. Ze varen de boot onder de huisje en wachten op de eendjes. Als ze er een te pakken krijgen, gooien ze de hond overboord om ze te halen… Pap, broertje, Loek, das wel een goed idee, toch?

Het weekend eindigde geweldig met een (nu al gebruikelijk) barbeque in “ons tuintje”

De 5 reuzen bij elkaar hebben veel aandacht gehad dit weekend! Freak show!

Omdat Jan ook een Luchvaart- en Ruimtevaart ingenieur is, moesten we natuurlijk de bedevaartstocht naar de Wright Brothers Memorial (een Historic National Park). We zijn er al twee keer geweest, een keer met de ouders van Herman en een andere keer met een andere vriend, ook uit Delft. De Memorial is in Kitty Hawk, in de Outer Banks van North Carolina, op de plek waar de broers al hun experimentele vluchten met zweefvliegtuigen hebben gedaan. Het is ook de plek waar ze, op een Decemberochtend in 1903, de eerst gecontroleerde en gemotorizeerde vlucht hebben uitgevoerd met een machine die zwaarder dan lucht was. Deze gebeurtenis wordt beschouwd als de geboorte van de moderne luchtvaart.

Het Memorial is op circa 1 uur en 45 minuten vanaf hier, maar zaterdag heeft het ritje 3 uur geduurd… Heel veel mensen van de Oostkust: Massachussets, New York, Pennsylvania, Washington, West Virginia, North Carolina, etc, gaan op vakantie naar de Outer Banks en het leek alsof iedereen er deze zaterdag naar toe wilde, tegelijkertijd.

Zelfs met de vertraging was het de moeite waard. Het is een leuke plek om te bezoeken, ook is er niet al te veel te zien. Het verhaal van de Wright Vrothers is inspirerend, zelfs voor mensen die niets met luchvaart te maken hebben. De Rangerpraatjes zijn altijd interessant en ook na drie keer kunnen we altijd iets nieuws leren!

Het Memorial heeft een kleine visitor center met replica’s van het eerst vliegtuig en van de windtunnel die de Brothers hebben gebruikt, fotos, gereedschap, documenten en andere artikelen. Buiten het visitor center, op een groot grasveld (toen waren er alleen maar zand duinen) zijn er met grote stenen markeringen aangebracht van het begin en einde van alle 4 de vluchten van die historische ochtend. Bovenop een heuvel, waarven de Brothers veel zeefvliegtuigen hebben gelanceerd, is er een herdenkingsmonument. Achter de heuvel is er een staandbeeld die de situatie in de duinen tijdens de eerste vlucht weergeeft, gebaseerd op een hele beroemde foto van die vlucht.

Na de Memorial zijn we terug naar huis gereden, hebben we nog geBBQed en daarna lekker zitten praten tot de kleine uurtjes. We moesten natuurlijk alles weten wat rond Delft is gebeurd sinds we weg zijn

Zondag hebben onze gasten getrakteerd op Brunch bij de IHOP (International House Of Pancakes!) en daarna hebben al weer afscheid genomen. Het was echt heel leuk om Jan te zien en zijn zus en haar man te keren kennen. Nadat ze weg waren hebben we onze zondag beeindigd in het zwembad! Life is good!

Chegámos a Baltimore por volta da 1h da tarde e portanto tivémos tempo de ver as vistas. Amigos nossos tinham-nos falado do Maryland Science Center (Centro de Ciência de Maryland). Nós gostámos muito do Planetário e de uma projecção interactiva que lá tinham, numa bola gigante, mostrava todos os planetas e luas do sistema solar e mais umas quantas estrelas! À noite, jantar de redfish, salmão, gambas, caranguejo e vieiras.

Tínhamos marcado um quarto no Hotel Baltimore. O hotel foi renovado há poucpo tempo e tudo tinha aspecto de ser novo mas deve-lhes ter faltado o dinheiro para consertar os elevadores. Tinham vida própria! O nosso quarto ficava no décimo andar mas carregando no 10 íamos parar ao 11 e carregando no L de Lobby íamos parar à cave.

Sábado tínhamos reservado o dia todo só para o Aquário e ainda bem! No total é composto de 3 edifícios cheios de peixes, moluscos, tubarões, golfinhos, cobras, alforrecas, pássaros, sapos, papagaios-do-mar (que parecem pinguins mas não são) e mais umas 100 espécies! Mesmo muito giro: o black tip reef, que estreou recentemente, estava cheio de tubarões. E também se aprendeu qualquer coisa: não sabia que os golfinhos conseguem dormir com uma metade do cérebro e um olho fechado e com a outra metade continuam a fazer truques!

Domingo foi para relaxar, dormir até tarde e depois passear um pouco pela cidade. Coincidência engraçada, encontrámos um artista de rua que tínhamos também visto há 6 anos atrás em Key West, na Florida. É mesmo um mundo pequenino!

We zijn door gegaan met onze reis en we zijn gestopt bij het Skyland Resort en daarna in het Big Meadows Visitor Center om hout te kopen. Daar hebben we nog de kans gehad om twee herten te fotograferen die daar langs de weg liepen, niet bang voor niets en niemand.

Onze vriend Lon had ons uitgenodigd om te picnic’en aan de oever van de York rivier bij Yorktown. Het was in Yorktown dat in 1781 (5 jaar na de onafhankelijkheidsverklaring) de Britten zich overgaven aan de Amerikanen. Yorktown heeft dus een hele bijzondere plek in de Amerikaanse geschiedenis, vooral op die dag. Er waren dan ook mensen van over het hele land hierheen gekomen om het feest te zien.

Rond 18u vertrokken we in de richting van Yorktown, om te parkeren op een van de slagvelden die ze speciaal voor auto’s hadden gereserveerd, en daarna moesten we nog een kilometer lopen met de koeltas en strandstoelen in de hand. Het was er gezellig aan de rivieroever: een DJ, bands, en veel mensen. We zagen van alles voorbij komen: zo nu en dan een barbecue op wielen, met de worstjes bijna klaar, koelboxen (ook met wieltjes) waar een hele volwassene in past, en heel veel blauw, wit en rood!

We hebben lekker gegeten, naar de voorbijkomende mensen gekeken, en ik heb nog een duik in de York rivier genomen. Toen de avond viel hebben we de 238e verjaardag van de Verenigde Staten gevierd

No Sábado de manhã, armados de cadeiras, chapéu de sol e toalhas de praia, fomos até Virginia Beach. Tínhamos combinado com dois colegas da NIA ir ver o Patriotic Air Show: um festival aéreo anual em frente à praia. A atracção principal era o F-22! Não que a gente não veja que chegue destes… todos os dias pela janela do nosso escritório!

Esteve um dia excelente de praia, a água estava boa, e do meio dia até às três, um festival aéreo mesmo à nossa frente! Não nos podemos queixar!

O festival aéreo foi giro. Muitas equipas de demonstração (demo teams) com um, dois ou três aviões pequenos. A demo team da Geico veio com 6 Harvards, muito fixe! E também ver o Osprey de perto (vejam o filme aqui em cima) foi altamente. Mas o melhor dos air shows Americano é que os aviões passam a um metro acima da água e também por cima do público! Às vezes nem conseguíamos seguir os aviões pelo meio dos chapéus de sol! A fechar o espetáculo veio o F-22 mais uma vez em formação com um P51 Mustang, Segunda Guerra Mundial e supermoderno lado a lado!

No final do dia, ainda houve tempo para um jantar de marisco, e depois, com um grande sorriso voltámos para casa!

Maar, terug naar onze routine… Onze vriend Lon had ons uitgenodigd om vrijdag aan het eind van de dag met zijn boot te gaan varen door de kreekjes van de Poquoson rivier. Hij heeft een motor boot waar vier personen in passen: wij allebei, Lon, en zijn dochter April. Zijn huis staat aan de rand van het water, maar omdat hij geen steiger heeft, moesten we de boot via een openbare steiger, een paar minuutjes rijden van zijn huis, te water laten.

De late namiddag was bewolkt, maar aangenaam. We hebben een beetje rondgevaren, de hele mooie huizen langs het water, en het landschap bewonderd. In deze buurt heeft iedereen een boot met prive-aanlegsteiger. Op een gegeven moment stopte de motor van de boot midden in het water! Toen moesten we dus met de peddel verder, langzaam naar zo’n prive-steiger. Terwijl Lon probeerde uit te vinden wat er mis was, bood een aardige meneer aan om ons te helpen. Hij vroeg: wil je dat ik jullie naar huis breng? Wacht even ik kom er zo aan, en toen verdween hij. Na een dikke tien minuten kwam hij de rivier op, met een boot met twee enorme motoren, terwijl ie rustig een pijpje rookte. Snel een lijn vastgemaakt, en zo werden we terugggesleept, met de ondergaande zon, naar de haven waar we vandaan kwamen!

Een onverwacht einde van een prachtige dag!